samunpai.com

 วันที่ 11 ม.ค 2564 เข้าชม  366 ครั้ง

ขิง

ชื่อวิทยาศาสตร์   Zingiber officinale Rosc.

วงศ์    Zingiberaceae

ชื่อท้องถิ่น   ขิงเผือก(เชียงใหม่)ขิงแกลง ขิงแดง (จันทบุรี)

ลักษณะของพืช »
ขิงเป็นพืชล้มลุก มีแล่งใต้ดิน แง่งจะแตกแขนงออกมาคล้ายนิ้วมือ
เนื้อในเป็นสีเหลืองแกมเขียว ใบสีเขียวใบไม้ เรียงแคบ ปลายแหลมดอหเป็นช่อขนาดเล็ก
ดอกสีเหลืองจะบานจากต้นไปหาปลาย
 
ส่วนที่ใช้เป็นยา »
เหง้าแก่สด
 
การปลูก    »  
ขิงชอบดินเหนียวปนทราย ชุ่มชื้นระบายน้ำได้ดี ใช้แง่งที่ชำเอามาปลูก
โดยวางให้ด้านที่แตกหน่อตั้งขึ้น
 
รสและสรรพคุณยาไทย  »
รสเผ็ดร้อน แก้จุกเสียด แก้เสมหะ บำรุงธาตุ แก้คลื่นเหียนอาเจียน
ช่วงเวลาที่เก็บเป็นยา   »
เก็บเกี่ยวในช่วงอายุ 11-12 เดือน
 
วิธีใช้   »
อาการท้องเสีย ท้องเฟ้อ แน่นจุกคลื่นไส้ อาเจียน ใช้เหง้าขิงสดขนาดเท่าหัวแม่มือ
ทุบให้แตกต้มเอาน้ำมาดื่มได้ อาการไอ มีเสมหะ ให้ฝนขิงใช้กับมะนาว ใช้กวาดคอบ่อยๆ
 
คุณค่าทางอาหาร   »
ใขิงอ่อนเอามาปรุงอาหารได้มากมายหลายอย่าง เช่นไก่ผัดขิง
ใส่ในต้มส้มปลากระบอก โจ๊กหมู โจ๊กไก่ โจ๊กกุ้งหรือโจ๊กอะไรก็ตามได้ทั้งนั้น
 
ข้อมูลทางวิทยาศาสตร»
เหง้าขิงมีน้ำมันหอมระเหย ในน้ำมันนี้มีสารเคมีหลายชนิดด้วยกัน
ที่สำคัญมี Zingiberine, Zingiberol, Citral
นอกจากนี้น้ำมันหอมระเหยยังมีสารที่ชื่อ Oleo- resin อยู่ในปริมาณสูง เป็นสารที่ทำให้
ขิงมีรสเผ็ดและกลิ่นหอม น้ำมันหอมระเหยมีฤทธิ์ต่อต้านเชื้อแบคทีเรีย ที่ทำให้เกิดหนอง
สารสกัดจากขิงป้องกันการคลื่นไส้ อาเจียนได้