เนื้อหา »     
 

ตอนรู้จักโรคเอดส์กันใหม่ๆ เกิดความตื่นกลัวกันอย่างเหลือเกินว่า คนจะตายกันหมดเพราะโรคเอดส์ เกิดความเชื่อและกลัวโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ว่าเอดส์ติดต่อกันได้ทุกทาง

 

ตอนหลังเข้าใจโรคเอดส์กันมากขึ้น ความกลัวน้อยลง แต่ก็ยังกลัวมากขึ้นอีกอย่างหนึ่งว่ายุงจะเป็นพาหะของโรคเอดส์ ยุงไปกัดคนเป็นโรคเอดส์แล้วมากัดเรา เราก็จะเป็นเอดส์ไปด้วย เพราะ เข้าใจว่าอย่างมาลาเรีย ยุงนำเชื้อมาลาเรียมาสู่คนได้ ยุงก็คงนำเชื้อเอดส์มาติดคนได้เหมือนกัน อันที่จริงกลัวแบบนี้เป็นความกลัวมีเหตุผลฟังได้

 

แต่ก็มีคำตอบแน่นอนออกมาว่า ไปโทษยุงเปล่าๆ เพราะยุงไม่เกี่ยวกับเอดส์ เวลาที่เชื้อเอดส์เข้าสู่ตัวคนและแพร่กระจายไปในตัวเรานั้น เพราะเอดส์เข้ากันได้กับ ที.เซลล์ (T.Cell) ซึ่งเป็นเซลล์ป้องกันของระบบอิมมูนซิสเต็ม (Immune System) ที่สำคัญที่สุดตัวหนึ่งของมนุษย์ พูดง่ายๆ ก็คือ เวลาเชื้อเอดส์ (HIV) เข้ามาในตัวเราก็ต้องเจอกับ T.Cell ซึ่งเปรียบเหมือนตำรวจซึ่งมีหน้าที่จับคนร้ายที่เป็นคนแปลกปลอมเข้ามา แต่จะเหตุผลกลใดก็ตาม T.Cell กลับทำตัวเป็นเจ้าภาพรับรองเชื้อเชิญให้เชื้อ HIV เข้ามาร่วมวงไพบูลย์ด้วย เชื้อ HIV เข้ามาครอบครองอาณาจักรของ T.Cell ทำลายเซลล์ซึ่งเป็นตำรวจของเราทีละน้อยๆ ขยายตัวออกไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ทำลาย T.Cell หมดไม่เหลือ

 

แต่กลไกของยุงไม่เหมือนมนุษย์ เวลายุงไปกัดคนเป็นเอดส์ เชื้อ HIV เข้าไปในท้องของยุง ยุงไม่มี T.Cell ซึ่งจะเป็นเจ้าภาพเชื้อเชิญให้ HIV ครอบครองอาณาจักรของยุงได้ ยิ่งไปกว่านั้นระบบย่อยของยุง ยังทำลายเชื้อ HIV ได้ เวลายุงไปกัดคนอีกคนหนึ่งซึ่งไม่ได้เป็นเอดส์ ก็ไม่ทำให้คนนั้นเป็นเอดส์