ชื่อวิทยาศาสตร์    Ficus pumila

 

วงศ์     MORACEAE

 

ชื่อท้องถิ่น   ตีนตุ๊กแก

 

ลักษณะของพืช »

“ตีนตุ๊กแก” เป็นหนึ่งเดียวที่มีลำต้นทอดเลื้อยและมีขนาดเล็ก เมื่อเปรียบเทียบกับบรรดาเทือกเถาเหล่ากอของตัวมันเอง ก็คือ พวก “ไทร โพธิ์ ยาง ไกร มะเดื่อ” ที่มีขนาดใหญ่โตมโหฬาร

 

มีกำเนิดเกิดในออสเตรเลีย และประเทศในแถบเอเชีย อาทิ ญี่ปุ่นและจีน เป็นไม้เลื้อยตระกูลไทร ลำต้นเป็นเถา รากแตกออกตามข้อ โดยเอาไว้สำหรับเกาะ-เลื้อย-ดูดอาหารจากที่ยึดเกาะ

 

“ใบ” เป็นรูปหัวใจมีขนาดเล็ก พื้นใบมีสีเขียว บางชนิดมีขอบใบสีขาว ขอบใบหยักและมีปุ่มเล็ก ๆ คล้ายกับตีนของตุ๊กแก ปลายใบแหลม ผิวใบสาก “ดอก” ออกเป็นช่อกระจุกรวมกัน แบบ head ประกอบด้วยดอกเล็กๆเรียงกันเป็นสอง วงกลีบดอกสีเหลืองหรือขาวอมเหลืองก้านช่อดอก ประมาณ10-30เซนติเมตรออกดอกตลอดปี “ผล” เป็นหลอดสีน้ำตาลเทา มีขนขึ้นเป็นพู สีเทาขาว 

 

 

 

การปลูก    »  

“ตีนตุ๊กแก” เจริญเติบโตได้ดีในดินที่ร่วนซุยและดินปนทราย ชอบแสงแดดจัด แต่ก็สามารถปรับตัวให้อยู่ในที่มีแสงแดดรำไร ขยายพันธุ์ด้วยการชำกิ่งหรือทับกิ่ง นิยมปลูกติดกับกำแพงให้ทอดเลื้อยคลุมทั่วทั้งกำแพง

 

ด้วยความที่คนไทยโบราณมีความเชื่อว่า “ต้นไทร” ไล่รวมถึงต้นโพธิ์ ตาล มะกอก สำโรง มะงั่ว หวาย สลัดได ห้ามปลูกภายในบ้าน โดยระบุว่าที่ดินตรงไหนมีต้นไม้เหล่านี้ขึ้นอยู่ ให้ฟันทิ้งให้หมดก่อนปลูกสร้างบ้านเรือน ซึ่งหากพิจารณาถึงความเป็นจริงแล้ว “ต้นโพธิ์ และไทร” เป็นไม้ใหญ่รากชอนไชใต้ดินออกไปกว้างมาก อาจจะทำบ้านทรุดหรือพังถ้าปลูกไว้ใกล้ ส่วน “ต้นตาล” นั้นคงเป็นเพราะมีทรงต้นสูงชะลูด อาจถูกฟ้าผ่าได้ง่าย เกรงจะอันตรายกับคนในบ้านได้